Pierścionek zaręczynowy i jego historia

Każda dziewczyna marzy o tym, że pewnego dnia dostanie od ukochanego przepiękny pierścionek zaręczynowy i zacznie przygotowania do własnego ślubu i wesela. Jednak niewielu z nas zna historię tego aspektu biżuterii.

Pierścionki (pierścienie) zaręczynowe w starożytności.

Już w najdawniejszych czasach koło symbolizowało słońce, boga słońca, boginię szczęścia Tyche, w późniejszym okresie również boginię przeznaczenia Nemezis. Pierścień, będący zamkniętym okręgiem, był symbolem ciągłości, wierności, nieskończoności i wieczności. Pierścienie znane były już w czasach starożytnych chyba we wszystkich krajach na świecie, m.in. w Rzymie, Grecji, Babilonie, Egipcie i Asyrii.

W Egipcie 2000 lat p.n.e. pierścienie wyrabiano z drutu (nie miały one połączonych końców), potem tworzono też zamknięte okręgi, z żelaza i bardziej szlachetnych surowców: złota, kości słoniowej, brązu, czy rogu. Na początku symbolizowały władzę, potem były również emblematem więzi pomiędzy wyższym duchowieństwem i Bogiem, władcą i ludem oraz oznaką stałości małżeńskiego związku i małżeńskiej wierności.

W antycznej Grecji pierścienie mogli nosić tylko wolni ludzie, a w starożytnym Rzymie zaszczyt noszenia żelaznych pierścieni mieli tylko wyjątkowo zasłużeni obywatele. Zwyczaj noszenia żelaznych pierścieni Rzymianie przyswoili sobie od antycznych Etrusków. Tak wyglądały szczególnie ślubne pierścienie. Złote pierścienie początkowo nosili wyłącznie senatorzy oraz osoby o wysokiej pozycji społecznej, z czasem przestały oznaczać przynależność do określonej grupy społecznej, spowszechniały. Zaczęto przyozdabiać je drogocennymi kamieniami, emalią, inicjałami właściciela i innymi symbolami.

Pierścienie noszono najczęściej na palcu serdecznym, bo wierzono, że to w tym palcu ma początek nerw biegnący do serca, a połączenie z sercem oznaczało miłość, narzeczeństwo i małżeństwo. Antyczni Rzymianie nazywali palec serdeczny palcem pierściennym oraz lekarskim, bo tak samo jak Grecy, tym palcem mieszali lecznicze eliksiry mikstury, ufając, że ostrzegłby on serce, jakby w miksturze była trująca substancja.

Pierścionki zaręczynowe w tradycyjnej Polsce.

W Polsce znany był zwyczaj zamiany pierścionków w trakcie zaręczyn, to wspomnienie antycznej uroczystości zaślubin. Starożytni Rzymianie nazwali te pierścienie ślubnymi i były one gwarancją wywiązania się ze złożonej obietnicy. Złamanie pierścienia oznaczało złamanie ślubowania. Instytucja zaręczyn nie była wówczas jeszcze znana, a pierścionek potwierdzał umowę małżeńską, którą zawarli między sobą rodzice pary młodej. Młodzi przed ślubem czasami nawet się nie widzieli.

Pierścienie zaręczynowe w chrześcijaństwie.

W IX w. symbolikę pierścienia przejęło chrześcijaństwo - symbolizował on zaślubiny z Chrystusem i Kościołem oraz przywiązanie i oddanie płynące prosto z serca. Na przełomie XII i XIII w. zaczęto patrzeć na pierścienie jak na ozdobę i wówczas symbolizowały one zarazem zaręczyny, jak i zaślubiny.

Jak Wam się podobała krótka historia pierścionka zaręczynowego? Czekamy na Wasze opinie na temat przeczytanego tekstu.